Into the clouds

 

Opdoemende bergen van vergetelheid. Het pad verzandt. De gang vertraagd. In de onbewogen lucht drijven wolken als schepen, geladen met kronieken. Nachtvaarders wuiven vaarwel. Aan de einder doemen nieuwe schepen op. Dagvaarders hijsen de zeilen die bollen, vallen, vergaan. De lading schuift, het verleden mort. De vaarders verzwaren de kronieken, teneinde de kalmte in het weer te wiegen.
Achter mij in het onzienlijke ligt een verborgen baai. Nevels verhullen het krakende plankier. Het water klotst en wacht.
Wacht op mij als het schip langszij komt en ik mij in de kronieken voeg.

Reacties gesloten.